De organisatie heeft hiervoor vijf Engelse, een Finse en een Duitse keurmeester uitgenodigd.
De proeven zijn erg jachtpraktisch en Engels van opzet. Het niveau is open klasse (het hoogste).
Prachtige proeven, die eigenlijk voor ons trainings
niveau nog wel een tikje aan de zware kant zijn.
Wij hebben ook geen ambitie om te winnen, maar
wel om veel te leren. Deelnemen om te leren met
een soort van wedstrijd om te gaan is ook een >
belangrijk motivatie. Wedstrijden in teamverband
is al een extra – doch erg nuttige – moeilijkheid en
ook in volledig ander terrein, hier in zuidelijk helft van Duitsland aan de Main met erg veel oude
bossen, ruw en heuvelachtig. Factoren die mij hier
naartoe brengen om ook in dit soort terrein te leren scoren.
Talent van en controle over de hond
Dat is wat de proeven aantonen. Als je gedrieën op post staat en de jager vertelt je dat er twee dummy’s vermoedelijk gewond zijn maar niet dood, dan weet je dat deze dummy’s direct en met de grootste spoed moeten binnenkomen. Dus wil je twee honden zo kort mogelijk na elkaar inzetten, zodat ze gelijktijdig werken. Gewond wild dat niet snel binnen komt, dat wordt vaak helemaal niet meer gevonden. Als je twee honden tegelijk kan laten werken en hen dan ook nog tegelijk kan fluiten en handelen, dan wordt dat terecht door de keurmeesters gewaardeerd. Natuurlijk is het dan ook nog wenselijk dat de hond goed dirigeerbaar is. Want als je op 80m je hond wat onder de wind moet brengen om snelheid te winnen dan moet hij wel perfect luisteren.
De honden moeten dat gelijktijdig werken wel hebben geleerd, anders stoort het fluiten van je teamgenoot enorm. Het vergt ook begrip en samenwerking van je teamgenoten. Ik heb over mijn teamgenoten niets te klagen; we houden goed rekening met elkaar en hebben er begrip voor als het bij de ander anders uitpakt dan gepland. Op een wedstrijd gebeurt immers alles wat je thuis nou nooit overkomt?
Op het niveau van open klas mag je van de honden verwachten dat ze op 150m zitten op fluit en zich laat sturen. Dat is op veel proeven dan ook nodig. Het heuvelachtige, natuurlijke en grillige terrein brengt extra dynamiek in de proef. Prachtige proeven! Heel praktijk gericht en praktisch in opzet. Geen trucjes te bespeuren. Ik geniet! Op zaterdag doen we per team zes proeven, met elk een of twee apporten per hond. Op zondag doen we per team nog drie proeven.
Wedstrijdmentaliteit
Het genieten zit hem niet alleen in de proeven. Mijn hond werkt goed en mist geen enkel apport. Als team werken we voor ons niveau heel verdienstelijk. Het werk van de andere teams zal bepalen hoe hoog of laag we eindigen. Er zijn 36 teams en de sfeer onder de ruim 100 deelnemers is zoals die hoort te zijn. De proeven, de keurmeesters en de helpers doen hun werk uitstekend. Geen wanklank. Ook als deelnemers onder elkaar geen spoor van misgunnen. Het team dat terugkomt vertelt gretig waar je rekening mee moet houden. Bij bijna alle teams gaat wel eens wat echt mis. Uitbundig wordt dat aan de wachtenden kond gedaan. Weddenschappen worden afgesloten over wie het “mooiste” fluitconcert geeft, die overigens onbeslist blijft. Wie doet er in zijn zenuwen niet eens wat fouts? Ik heb de geweldige mazzel nauwelijks wedstrijdzenuwen te hebben. Hoe dat komt is me een raadsel, maar ik ben er wel erg blij mee. Het geeft me de rust die nodig is om verstandig voor te jagen; door het verrassende van de proeven gebeurt er al genoeg waarvan je achteraf bedenkt dat je dat anders had moeten doen. Soms neem je niet de rust en de tijd om de hond zorgvuldig en correct in te zetten, waardoor het allemaal zeker nog fouter verloopt.
Door de zelfkritiek van de deelnemers en de louter vriendelijke pesterijen wordt lang wachten opgevrolijkt. Hoe leuk kunnen wedstrijden zijn als deelnemers, organisatie en omstanders positief en sportief zijn!
Resultaat
De winnende drie teams zullen namens de Duitse Retriever Club worden utigezonden naar de IWT in Frankrijk begin juli van dit jaar.
Wie meer wil weten over de winnaars, de teams of deze wedstrijd vindt alle gegevens op de site van “the tough one”, van organisator en inspirator Heribert Schäfer (foto boven).
foto onder : de setting in het Sinderbachtal en daaronder het winnende team.
