En dan eindelijk : jagen!

Het is al weer te lang geleden dat ik mee heb gemogen tijdens een jachtdag. Mee drijven, mee om het geschoten wild binnen te brengen. We hebben in ons land prachtig en voldoende wild om daarvan heerlijk te oogsten. Dat schijnt politiek incorrect te zijn en dus moet volgens sommigen deze vorm van natuurbescherming bij ons de nek omgedraaid worden. Wie van de natuur houdt, krijgt van zoveel onbenulligheid tranen in de ogen in plaats van het oogsten van enkele fazanten of eenden.

Overvliegende eenden, van leuk naar spannend

Gelukkig is een Duitse vriend me gunstig gezind en nodigt Frodo en mij uit. Frodo heeft geen notie van wat hem te wachten staat en gedraagt zich als voor een dummywedstrijd. We zijn te gast op een commerciele viskwekerij en de meren worden natuurlijk bezocht door miljoenen eenden. Hier is hun voedsel en als er geen jonge vis is, zorgt de jagermeester dat er voldoende granen worden gestrooid om de eenden door de winter heen te helpen. Hij oogst daar natuurlijk ook van.

We zijn totaal een in de natuur. Slechts heel in de verte en heel af en toe klinkt zacht het geluid van een auto. De enorme vijvers zijn zwaar beneveld. De zon straalt. Beeldschoon vervagen de prachtige herfstkleuren naar de horizon. Langs en in de vijvers bevinden zich mega-rietkragen. Harmonie alom.

De jagermeester is blij de genodigden te mogen begroeten en stelt de gedragsregels vast. De honden worden het riet in gestuurd om de eenden op de wieken te krijgen. Veel eenden verdienen respect: zij zijn slimmer en weten heel goed voor de honden uit te zwemmen of lopen. Zij kennen het riet beter dan de honden en zijn er ook sneller. Het is al laat in het seizoen en de eenden weten al precies wat de manier van overleven is: heel hoog overvliegen. Zo hoog dat Frodo ze niet eens bekijkt. Hij kijkt laagvliegende vogels altijd wel na, maar weet nog niet dat ze ook wel eens uit de lucht vallen... en dat daarom die knallen zo spannend zijn.

Hij zoekt verloren wat in het riet, maar snapt ook hier nog niet echt de bedoeling van. Op post is het saai. Soms wordt er wel geschoten, maar de zin ontgaat hem nog volledig. Zo verstrijkt de ochtend. Hij snapt er niets van; al is het best een beetje spannend. Ik ben er wel blij om zo rustig te starten, ook al popel ik hem ervaring op te laten doen.

... een schot betekent een vallende eend

Voor onze vriendelijke gastvrouw is er geen pauze; zij fourageert ons onvermoeibaar een overheerlijke lunch. De zon stuwt de temperatuur tot tegen de twintig graden op. Na de middag hebben we op onze post meer geluk. Eindelijk leert Frodo dat een schot er voor zorgt dat de eend valt. We staan op een glibberig loopplankje dat door het rietveld naar de hut leidt. Hij was in het dichte riet aan het drijven toen het schot en de eend vielen. Maar hij heeft het wel bemerkt. Op mijn kom-fluit duurt het nog lang voordat hij me heeft kunnen bereiken.

Bijna op mijn buik op het plankier geef ik Frodo de lijn en het commando naar de dode eend, terwijl hij een halve meter onder me in het water ligt. Hij ziet de eend op het water liggen en apporteert. Nog in het water pak ik de eend aan en hijs dan mijn hond aan zijn nekvel op het gladde plankier. Hij siddert na zozeel en zolang koud water, maar zijn trots is zichtbaar. Nu weet hij de eenden te volgen. Meer en meer. Hij drijft weer het riet uit (de jagermeester wil dat zo), als er gelukkig nog een eend valt in onze nabijheid. Midden in het riet. Ik hijs Frodo een twintigtal meters verderop uit het water het plankier op en neem hem mee naar de dichtstbijzijnde plaats om in te zetten. Ik geef hem de lijn en hij springt op mijn "apport" het riet weer in. Het riet is zo dicht dat het heel moeilijk zoeken is, maar Frodo verbaast me met een recordtempo. Weer neem ik op mijn knieen op het plankier balancerend de eend aan en hijs een ijskoude hond omhoog. Trots zit hij klappertandend naast "zijn" eenden op de loopplank, terwijl hij nu zijn best doet alle stipjes met zijn blik uit de lucht te schieten. Het heerlijke weer verzacht het ijskoude water aan mijn handen. Jongens, is dit fijn buitenspelen! Zo een en in samenspraak met het wild en het landschap.

Bij de volgende drift zitten we iets meer op post. Achter ons vallen enkele eenden, maar sommigen zo ver in het riet dat het voor de honden - en zeker mijn onervaren "pup" - te ver is om tijdens de drift nog te vinden. Goed markeren is een kunst die Frodo ook nog duidelijker moet leren, nu er zoveel spanning en onbekendheid hem afleidt. Vooral meerdere vogels volgen. Het uitdrijven van het riet begint hij nu te begrijpen, ook al levert het hem niets op. Toch heeft hij nog twee leuke apporten. Het is jammer dat enkele hondenmensen hun "superhonden" niet onder controle hebben of willen hebben. Doordat die te wild heen en weer crossen, werken ze slecht en verstoren ze veel voor de zich gedragende honden. Het zij zo. Wij hebben een heerlijke jachtdag mogen meebeleven en Frodo heeft veel geleerd. De week die erop volgt, straalt hij van zelfverzekerdheid. Hij is vermoedelijk twee centimeter groter.