Een vers duifje

Een vriendinnetje nodigt me uit om naar de zwaar beboste duinen vlak bij haar huis te komen wandelen. Eerder had ik verteld in veel verschillend terrein te willen wandelen. Gezellig en goed idee.

Zij had niet kunnen plannen wat onze wandeling bood. We lopen net heftig koutend zo'n vijf minuutjes en Frodo ontdekt een nieuwe wereld. Reuze spannend, maar nog altijd dicht bij de baas. Prima, ik beantwoord zijn geregelde contact zoeken met mij enthousiast. Maar hier is het kennelijk erg spannend. Frodo blijft wat achter, als ik plotseling naast ons pad een duif zie liggen. Ik voel dat die nog warm is, maar kan geen enkele duidelijke oorzaak van zijn dood vinden. Snel speur ik Frodo nog een eindje achter ons. Dus leg ik de duif weer neer en lopen we onverstoord verder. Frodo volgt al snel. Hij ruikt voorzichtig en geboeid aan de duif en ik besluit hem aan te moedigen door "Frodo, apport!" te zeggen.

Hij hapt en verpakt een keer en komt apetrots met opgeheven koppie de duif aan mij afgeven. Laat direct los. Is niet in het minst geïnteresseerd in zijn kleine bekkie boordevol met veren die er ook nog aan alle kanten uitpuilen. Geen gezicht. Maar Frodo is alleen geïnteresseerd in de duif. Ik stop de duif in mijn zak en pluk een beetje zijn bek leeg. Het maakt hem niet uit.

Nog niet eerder heeft hij wild gezien, niet koud en niet warm. Maar de overtuiging waarmee hij dit mij keurig komt aanreiken, vind ik toch verbluffend; ook al vermoed ik dat de fokker me bijna beledigd zou verklaren: "Natuurlijk, had je anders verwacht? Hier is-ie op gefokt!"

Geen enkele aarzeling bij het oppakken. Dat hij even moet verpakken, omdat hij de vorm van de duif nog niet kent en dus niet kan weten hoe dit vast te grijpen, vind ik niet meer dan normaal. De vanzelfsprekendheid dat je juist zo'n prachtige buit snel aan de baas aanreikt, vervult me met trots. Ik voel me gelukkig alsof mini-Frodo een kwalificatie op een veldwedstrijd heeft behaald.

Ik geef Frodo weer vrij en even later struint hij er weer stevig op los. Als we over een stevige duin lopen, met diep (nou ja voor een mini-hondje) beneden tussen de bomen wat lichte begroeiing, roep ik Frodo naast. Op post werp ik de duif zo ver mogelijk en geef een paar tellen later Frodo "apport". Hij speert bijna struikelend door het duingras en lichte bramen naar beneden, recht op zijn doel af. Het heuveltje op bespeur ik bijna de teleurstelling in zijn ogen dat het langzamer gaat dan hij mijn buit had willen brengen. Terwijl ik de duif aanpak, voel ik het hondje groeien onder mijn hand. Hij denkt de wereld van zichzelf ... en ik ook van hem.

Nog een poosje later heb ik de duif ongezien weggelegd en roep Frodo op een andere plek bij me om hem een leuk verloren apport te geven. Dan nog een keer een gemarkeerd apport en daarna is de duif te veel kaal en bloot geraakt. Hij is rijp voor de prullenbak, al zegt mijn gevoel dat er meer emplooi voor is in het struweel. Mijn brave burgeropvoeding speelt weer parten.

Het hele gebeuren is een voorvalletje van niks, maar het vertelt me heel veel. Dit hondje zal niet en nooit aarzelen wild te apporteren. Daaraan hoef ik niet te twijfel. Die gaat alles pakken waarop hij wordt uitgestuurd. Ook met dat gegeven kan er nog genoeg fout gaan, maar ik tel mijn zegeningen en ben nu even de tel kwijt.

Op reis en uit logeren
Mijn zwerversbloed speelt me ondanks mijn speeltje toch wel weer erg parten. Mijn bloed raast! En ik word met de dag rustelozer. Ik overweeg Lybia rond kerst en de jaarwisseling, maar dat wordt niks. Redding brengt een verkoper van kampeerauto's, die me na een babbel aanbiedt om voor een veel te zacht prijsje een wagen van hem te huren voor drie maanden. Ik denk geen seconde na over zijn aanbod en sluit de deal. Blij ook met een prachtige, haalbare gelegenheid om het gebruik van een dergelijke kar goed te testen. Wat zou ik zelf willen hebben en wat voor een, als ik er zelf een zou willen hebben? Mijn onrust is weg en ik bloei weer helemaal op. Dat wordt voornamelijk Andalusië in al zijn details. Lekker weer, prachtige Moorse cultuur, tijd om te lezen en diverse andere plannen eindelijk eens tot uitvoering te laten komen.

Ik haast me naar de dierenarts om nog tijdig een rabiës enting te halen, doe dit keer Scheltema alleen om boeken over en litteratuur van Spanje te tappen en dus kunnen we over drie weken vertrekken.
Maar Frodo is altijd en alleen bij mij en het lijkt me nuttig dat hij eens leert dat er ook een leuke wereld is buiten mij. Daarom maak ik met Ali een afspraak dat hij een klein weekje komt logeren. Ik breng hem weg en als ik weg ga, staat hij aangelijnd in de deuropening naar me te kijken met de overtuiging dat ik zo weer terig kom (zoals altijd). Er is bij Ali afleiding te over; de leukste andere honden, een tuin met beesten en nieuwe baasjes, Ali en familie. Het rijdt kaal in zo'n lege auto. Toch is vijf dagen niks wel even lekker. Frodo heeft er geen weet van, want als ik hem ophaal, blijkt het ineens moeilijk kiezen bij wiens stoel je nu moet gaan liggen: die van Jan, Ali of de mijne? Dan maar in het midden. Maar hij hobbelt met me mee naar de auto alsof het zo hoort, en dat kan ik wel in hem waarderen. Weer een goeie ervaring, voordat we drie maanden samen in een huisje op wielen naar het zuiden vertrekken.