|
Toch blijft het kleine manneke maar veilig dicht bij me. Er valt van alles te ontdekken. Als we door het rulle zand naar beneden lopen, lijkt de wereld van drijfzand wel erg glibberig, maar al snel leert hij dat ook dat een mate van betrouwbaarheid heeft. Dan blijk je er ook erg leuk mee te kunnen spelen. Hij stort zich onstuimig op elke zandstraal die ik met elke stap moedwillig naar voren trap. En nog een, en nog een, en nog een... Dit feest houdt niet op.
Tot waar het zand vast wordt. Het is gelukkig lekker rustig op het strand met her en der een verdwaalde wandelaar en nauwelijks andere honden. Mooi zo. Dat doet ook mij genieten. De wind giert over de vlakte. Met moeite houdt de kleine Frodo zich in zijn overenthousiasme staande.
Ik heb laarzen aangetrokken om dicht langs het water of er in te kunnen lopen en heb een paar dummy's meegenomen. Maar eerst zoek ik een beetje gewoon pootje baaien en een geul, waar Frodo volop doorheen plenst. Hij heeft nog niet echt gezwommen en dat wil ik hem ook niet direct hier leren. Er valt hier al genoeg te ontdekken en te leren. Hij hapt verwonderd in het schuim, waar ik hem toch liever bij vandaan houd. Ik ben er niet zeker van of dit wel verantwoord voor mijn puppy is.
Langzaam maar zeker wordt het avontuurlijke leerproces opgeslokt. Al dat overweldigende nieuwe raakt bekend en redelijk vertrouwd. Omdat Frodo nog te jong is voor een al te lange wandeling klimmen we worstelend de duinen weer in. Zijn natte snoetje is nu geel van het zand.
|
