|
Sommige mensen roepen dat je een pup pas na de volledige entingen op straat mee mag nemen; nou ik vertrouw op zijn natuurlijke weerstand. Ik kan hem toch weken lang niet al die nieuwe ervaringen ontnemen? Ik wil dat hij leert en heel veel ervaart. Natuurlijk wel alleen positieve ervaringen.
 Dus neem ik hem regelmatig op de arm mee naar beneden, de flat uit de straat over en het park in. Daar kan hij dan los of aan het touw meelopen.
Dat touw blijkt echter voorlopig behoorlijk overbodig, want Frodo verlaat mijn broekspijpen nog geen tien centimeter. Hij is niet bepaald ergens bang voor, maar wenst toch geen millimeter van mijn voeten te wijken. Andere honden zijn wel leuk maar toch ook wel om erg van onder de indruk te zijn. Ze zijn zo opdringerig en groot en imposant. Bij sommige neem ik hem maar even op de arm, een plekje dat hem nu nog best bevalt (en anders mij wel).
Als het rustig is struin ik door de struiken om te kijken hoe het kleine prul zich een weg baant. Nou, onverschrokken, zolang mijn broekspijpen maar binnen bereik zijn. Af en toe stap ik over een boomstammetje, waar hij overheen kan klauteren als de stam niet te dik is. We struinen door hoog gras, netels, varens ... alles wat ons home park biedt.
Dit zijn al grootse belevenissen voor mijn minipup. Af en toe krijgt hij toch een touwtje om, want daaraan moet hij toch ook wennen. Maar wat heet wennen. Hij doet net alsof hij alles gewoon vindt.
Om zijn buitenwereld nog wat groter te maken, zet ik zijn vliegtuigkooi in de auto met hem erin en gaan op weg naar een recreatiegebied in de omgeving. Meer ervaringen in een natuurlijke omgeving. Ik ben ook hier wat verbaast over Frodo's totale interesse alleen mij. Als ik een ouwe sok als apport gooi, begrijpt hij er niks van. En daar snap ik niks van.
De sok is alleen interessant zolang ik hem in mijn hand heb, maar als hij in het gras ligt nauwelijks. Ik denk dat het wel komt als het komt. Zijn focus op mij is op zich niet fout, dus als hij geestelijk rijp is voor iets meer dan zal het wel komen; dat hoop ik althans.
geen groter feest dan aan de voeten van en op het kussentje van de baas Geleidelijk aan doen we ook wat oefeningetjes. Volgen hoefde ik zowel los als aangelijnd niet te leren, dat ging automatisch al beter dan perfect. Komen kan ik hem niet leren, want hij gaat al niet bij me weg. Tja het enige wat ik kan oefenen is dan dus het zitten en dat is zeker een leuk spelletje.
Ik houd een kruimeltje tussen rechter duim en wijsvinger en de rest van de vingers zoveel mogelijk gestrekt. Onder het commando zit duw ik mijn hand een beetje omhoog en naar voren (voor de hond naar achteren) en dan moet hij wel zitten ... of springen. Als je gaat zitten krijg je dat lekkere kruimeltje en anders krijg je nee. Dat kent hij dus ook na een paar keer. De oefening dwing je eigenlijk met je hele houding af. Al snel is het genoeg als ik mijn gestrekte handpalm ophef en zit zeg.
Als het zo gemakkelijk gaat dan kun je zo'n oefening alleen heel af en toe nog eens doen. Te vaak verpest het voor beide; Frodo zou het saai en straf gaan vinden en ik zou fouten gaan maken in de overtuiging waarmee ik het spel speel. Want als ik in de toekomst wil dat hij op het handgebaar direct gaat zitten, dan mag ik zeker nu geen slordigheden inbouwen.
Ik heb bepaald dat het leven van Frodo voorlopig nog alleen uit spelen en slapen zal bestaan.
Verder neemt hij zoals ik zijn leven dicteer. Als ik hem in zijn kooi stop, dat gaat hij slapen en gaan we naar buiten dan is hij weer blij dat hij bij me mag zijn. Het hele leven lijkt een leuk spel en ik zal zo lang mogelijk proberen het zo te laten lijken. Want natuurlijk moet zijn leventje wel enigszins in balans zijn: veel slaap en rust, veel leuke ervaringen, veel positief leren. |
