Het volgen van de leider

Samen uit
De pup heeft nu een tijdje geslapen en zal wel zijn behoefte moeten doen. Voordat dat in de kennel gebeurt, ga ik resoluut naar de kennel toe en heb de deur open staan voordat de pup het merkt. Als hij nog niet wakker is dan laat ik het zo. Er is in de tuin altijd wel wat de doen, maar roepen doe ik liever niet. Zodra hij ergens wakker van wordt, zal hij successievelijk wel bij mij proberen te komen en dat kan met de deur open.
Direct als hij rond mijn benen is, loop ik richting bos en dekking om hem nu vast te leren daar te plassen of meer. Als hij op de juiste plek plast, beloont mijn stem hem. We lopen verder. Als ik rustig doorloop, dan moet de pup nog best hard lopen om me bij te houden. Zijn staartje flapt heftig heen en weer.
Natuurlijk is het leuk om met zo’n doddekop te mutsen en te fruttelen, maar wat leer ik hem?
Dus loop ik ons ommetje stevig door; stevig voor de pup, rustig voor mij. Alleen af en toe zak ik even door de knieen om stil met mijn handen de pup te strelen; zo fijn is het bij mij! Mijn handen strelen hem tot rust en in de zit positie. Dan wandelen we weer snel verder met mij in de leiding!

Natuurlijk heb ik het gezien als mijn hondje inhoudt en moet poepen. Als dat op ons pad is zet ik hem prompt in de struiken (zacht en vriendelijk) en beloon hem voor poepen in de bush. En we lopen verder ons puppy-rondje.
Mijn tempo aangepast aan de pup, maar mijn benen zijn altijd in de leiding. Als hij iets ouder is dan al hij wel voor me uit gaan lopen en dan zal ik steeds een andere kant op lopen, om de leiding op te eisen. Bij mij komen is dan even kort in mijn handen knuffelen.
Roepen doe ik mijn hond zeker niet; paaien en wouwelen nog minder. Dat is allemaal onderdanig gedrag, wat mijn pup perfect als onderdanig kan onderscheiden. Hij hoeft maar een ding te leren, dat als hij rond mijn benen loopt, dan is dat geweldig fijn. Af een toe even strelen met mijn handen en doorlopen.
Na het rondje krijgt hij vers water en/of eten in de kennel en kan hij rusten of verder leren op eigen benen te staan.

Maar speel ik dan nooit met mijn pup? Nee!! Alleen honds, zo als beschreven : onderweg.
Natuurlijk vind ik het leuk om meer met mijn pupje te fruttelen en te doen, maar met de wetenschap dat ik hem verpest, moet ik wijzer zijn. Waarom zou ik mijn hond gedrag leren, dat ik later met heel veel moeite weer moet afleren? Waarom zou ik een hond zo frustreren?

Het zijn altijd de eigenaren die de pup leren te jengelen en wangedrag te ontwikkelen.
Van nature is vrijwel elke hond braaf en willig.
Je krijgt uit een pup precies datgene uit een pup wat je er zelf in stopt!
(daarin maken we ook allemaal fouten; die zijn er om van te leren)

To lead or to follow?

out together
So the pup has slept for some time. When he wakes up I know one thing for sure: he has to relieve himself immediately. So I am just ahead of that. I take him out and by walking in a firm pace, pup will follow me. After he has relieved himself, we will take our stroll. Relaxed for the pup we walk with me in the lead. Every now and then I assure him we are a team by cuddle him in my hands. He loves to hide underneath me and that gives me a good opportunity to stroke him gently in a sit position. And on we go.
Never, never is my pup in the lead. Of course - after a few days or weeks - he knows our route and races ahead. The moment my pup is ahead, I move backwards and greet my pup when he comes racing into me. A second we cuddle and on we go.

Never and never do I yell or call my pup in a high pitched voice. Leaders do not beg. I need no voice. We quietly keep our contact. My stinking feet never leave him too far and are always pleasant to return to. He may even find my hands to hug.
In a few more weeks I may occasionally clap my hands to attract his attention, but that will do. If I play our little game of sharing a pleasant contact and never live a separate life when on the move.

Our round is just so long and enjoyable, that it is great fun for both. After that pup may eat and do as he pleases in the kennel.