Het genot van kennel en bench

Er zijn nogal wat mensen die het wreed vinden om een hond in een kennel of bench te doen. Maar het zijn hulpmiddelen die de hond een zekere, veilige en rustige plek geven, waardoor de pup heel veel wangedrag NIET zal aanleren. Dat bespaart me duizenden malen bestraffen van de hond later. Een soort van straf waar de hond weer weinig van begrijpt omdat hij eerst dat wangedrag heeft aangeleerd (door mijn stommiteit om de pup de gelegeheid te bieden het aan te leren). Dus wie is er dan wreed?

In de kennel is het altijd leuk. Ik douw nooit een hond in de kennel. Samen gaan we er in en als ik een paar brokjes op de grond laat vallen, is de aandacht van de hond even afgeleid. Dus ben ik weg, kennel dicht en uit het zicht verdwenen. De hond is dan wel plotseling alleen, maar dat went wel.
Het is zijn eigen veilige hok, waar het heerlijk slapen is.

Wennen aan de kennel
Natuurlijk is een kennel een omgeving die de pup eerst moet leren kennen. Dus gaat hij er eerst overdag met een kluifje in voor een uurtje. En dan vaker en vaker.
De essentie van het in de kennel brengen, ligt vaak in de vriendelijkheid en de snelheid en besluitvaardigheid waarmee dingen gebeurd zijn. Niet “gebeuren” maar “gebeurd zijn”, voordat de pup er erg in heeft. Met iets leuks gun ik de hond in de kennel te gaan en dan plotseling ben ik verdwenen.
Snel wegwezen; niet twijffelen en niet mutsen!

Een belangrijk deel van de hele opvoeding van de hond ligt in het gegeven om resoluut en met vertrouwen en overtuiging iets te doen. Maak een keuze en ga er voor.
Dat kan in alle vriendelijkheid.
Als leider neem ik de besluiten.

Kennel pleasures

A fair number of people think it cruel to put a dog in a bench let alone a kennel.
A sad misunderstanding of a dogs’ life. A dog is not a human being.
Our way of thinking and living is just chaos for any animal and many a dog is desperate to understand it. To let a dog live a human life and to let him understand our way of living is very cruel! Mental terror!

If I leave my puppy roam in “freedom” I teach him all sorts of mischief. I have to forbid him this and that all day long. He learns to destroy things; in other words I have taught him that by giving him the opportunity. Each time he is told “not to do this” and “don’t do that” I tell him things he in the end doesn’t understand anymore. He looses respect for me when I am so unreasonable.
He is a dog; he doesn’t understand human laws!
Why should I frustrate my dog?

The kennel (as the bench in the house, as well as the bench in my car) is the dogs own home. There he is safe, he is never interfered with humans and there is food and drink and bones and the comfort of snug hay.
The way I let him get used to the kennel is that it is very pleasant there. To begin with we sit there together and he can search there several tidbits. There he gets his food. Everything is in control and orderly.
The moment I leave him there alone, I make sure he is occupied with something and am gone before he realizes. Never I hesitate and go back. If he wines, I keep out of sight and within five seconds it’s all forgotten. Before I leave I make sure he is comfortable there and leave.
Mind you: it always is the owner that makes the dog whine and yep and whimper.