Nimrod 2011

De finale wedstrijd van de Proeven en de MAPs op het schitterende landgoed Maurick.

Het heeft dit jaar drie AA-diploma's opgeleverd.

De test wordt afgelegd over slechts drie proeven met dan wel drie apporten per proef. De afstanden zijn per definitie enorm. Waar je de Nimrod met de IWT voor Retrievers kunt vergelijken is de IWT over twee dagen en 5 opgaven per dag met veel minder tolerantie, maar de Nimrod wordt gehouden in het jachtseizoen en dat maakt de atmosfeer en de dynamiek weer lastiger.

Niemand heeft het gehele overzicht van de honden en de proeven. De toeschouwers staan op grote afstand en zien slechts flarden, de keurmeesters staan er bovenop en zien wel alle honden heel erg goed, maar alleen op hun eigen proef. Op dat ene moment.

Zo heb ook ik slechts fragmenten gezien. Ik heb honden gezien die prachtig, zeker en met vertrouwen, hun opdracht verstonden maar ook honden die nogal overtraind waren of minder goed met vertrouwen leken te zijn opgeleid. Een zorgvuldige opleiding is toch nog een zeldzaamheid; je ziet het vooral aan de wijze waar op de honden zich gedragen tussen de opdrachten in en de zekerheid en de wijze waarop zij tonen de baas te vertrouwen.

In het Retriever-wereldje is die trainingsopbouw al iets beter ontwikkeld en dat is helaas zichtbaar. Met 'helaas' bedoel ik dat ik het jammer vind dat er daardoor relatief weinig Staande Honden even mooi werk laten zien. Het wordt een beetje een Retriever-feestje en dat zou ik zo graag in evenwicht met de Staande Honden willen zien. Ik denk nog steeds en hardnekkig dat het met opleiding te maken heeft.

De opgaven
De proeven zullen elders op het internet vermoedelijk wel beschreven worden. Laat mij proberen er een beetje doorheen te kijken en de nuance te zoeken.
De afstanden waren enorm. Op een open, kale, bewerkte maïsakker van de B-proef worden de meters langer dan op een simpel weilandje, zeker in deze tijd van het jaar. De gastheer meldde me echter dat er hier nog nauwelijks enig natuurlijk wild zit, maar de najaarsatmosfeer doet iets met de honden.
De verre runner van een gemarkeerd gevallen eend bij de A-proef hinderde de honden in geen enkel opzicht bij de overige opgaven. Tot slot van achter het dijkje de hele Dommel over is fiks, maar hier toont zich de opleiding! Geen proeven dus voor te jonge honden. Voor dit soort opgaven is een mentale balans nodig, die alleen te verkrijgen is met vertrouwen en opleiding, ervaring en daarmee volwassenheid. De uitslag gaf bevestiging.

Het volgen van een fazanten-runner bij C en je niet laten afleiden door een weggesleepte ree bleek geen probleem op te leveren, maar wat als je de hond ook voor de nazoek op reeën gebuikt? Meer moeite kostte het konijn dat op ca 100m in de dekking van het overigens open bos lag. Men had het schot horen vallen en als je weet dat het een konijn is, dan weet je ook dat het binnen een straal van 30m rondom de jager ligt. Waarom dat een struikelblok voor veel honden was, laat zich raden. Onvoldoende neus of zelfstandigheid op die diepte? Onhandige voorjagers?
Onhandigheden van voorjagers heb ik zeker gezien en dat honden op afstand meer naar de baas keken dan hun neus gebruikten ook. Maar de spanning van de wedstrijd zet op de voorjager 'geen geringe' druk…!

Zie ook de website van Nimrod Nederland

Degenen die echt mooi werk lieten zien waren natuurlijk degenen die ook het AA-diploma hebben behaald:
1 Els ter Vergert met de Labrador Shangarrilyn Venus
2 Jaap Dansen met de Golden Lowly Arthus
3 Jan Weijers met de Labrador Abbottross Maghera